10 października 1872 roku doszło tu do tragedii, która odbiła się echem w publikacjach niemieckich. Podczas modłów w dniu Jom Kipur (Dzień Pojednania) zgasły lampy gazowe. Na balkonach zajmowanych zwyczajowo przez kobiety i dzieci wybuchła panika. Pod uciekającymi ludźmi zawaliły się schody – zginęło 19 osób (Żydzi oraz chrześcijańska dziewczyna). Pochowano ich (z wyjątkiem chrześcijanki) w zbiorowej mogile na nieistniejącym już cmentarzu żydowskim przy al. Słowackiego. W 1903 roku dokonano gruntownego remontu synagogi kosztem 12 tysięcy marek. Prawdopodobnie obecne dekoracje oraz hełmy wieżyczek pochodzą właśnie z tego okresu.
W czasie II wojny światowej hitlerowcy wyburzyli prawie całą dzielnicę żydowską. Synagoga zawdzięcza swoje ocalenie specyficznemu mikroklimatowi w jej wnętrzu – zlokalizowano tam magazyn alkoholi i żywności. Po zakończeniu wojny, wobec braku społeczności żydowskiej, pełniła w dalszym ciągu funkcje magazynowe (skład meblowy). Komuniści dokonali ponadto zmian we wnętrzu: wywieźli elementy ruchome, sprzęty rytualne, zdemontowano Aron ha-kodesz.