W grudniu 1960 powstają: 4 dr OP (JW 1235) m. Baniocha – dowódca mjr Zygmunt Maguza; 5 dr OP (JW 1329) m. Słupno – dowódca mjr Jerzy Gaudasiński.
W lutym 1962 na Bazie Podoficerskiej Szkoły nr 17 sformowano 83 dywizjon dowodzenia.
W październiku 1962, po rozformowaniu 86 łużyckiego pułku artylerii przeciwlotniczej powstają kolejne dywizjony: 6 dr OP m. Chrcynno – dowódca mjr Jerzy Goryszewski; 7 dr OP m. Pustelnik k. Sulejówka – dowódca kpt. Józef Sypuła; 8 dr OP m. Lesznowola – dowódca mjr Zbigniew Kuźma; 9 dr OP m. Teresin – dowódca kpt. Jerzy Olczyk; 10 dywizjon techniczny m. Struga – dowódca mjr Tadeusz Szydłowski.
W 1962 9 Dywizja Artylerii Obrony Przeciwlotniczej zmieniła nazwę na 9 Dywizja Artylerii Obrony Powietrznej Kraju w składzie: 64 pułk artylerii OPK; 8 dywizjonów rakietowych; 2 dywizjony techniczne. Na uzbrojeniu posiada: PZR SA–75; 14 stacji radiolokacyjnych P–10 i P–12; 36 samoczynnych armat przeciwlotniczych S–60 kalibru 57 mm; 116 radiostacji; 342 samochody; 353 ciągniki.
Do połowy 1964 roku dywizjony rakietowe: 6, 7, 8 i 9 zostały przezbrojone na PZR S–75M Wołchow.
W 1967 dywizja ponownie zmienia nazwę na 3 Łużycką Dywizja Artylerii Obrony Powietrznej Kraju.