Reformy wojskowe w XVIII w. ujednoliciły wygląd chorągwi wojskowych. Wprowadzono też dwa terminy: chorągiew i sztandar. Ta pierwsza stanowiła znak oddziałów pieszych, a sztandar – znak oddziałów jazdy. Płaty sztandaru ze względów praktycznych były znacznie mniejsze od chorągwianych.
Pierwsze prawne uregulowanie w armii polskiej dotyczące sztandarów znajdujemy w regulaminie musztry z roku 1767. Przewidywał on poświęcenie znaków i wbijanie w ich drzewce gwoździ. Szczególnie uroczyste ceremonie wręczania sztandarów odbywały się w okresie Sejmu Czteroletniego. Licznie uczestniczyła w nich ludność cywilna, wygłaszano patriotyczne mowy.
Pod swymi sztandarami i chorągwiami walczyły regularne jednostki wojska polskiego w powstaniu kościuszkowskim. Pod wpływem rewolucji francuskiej na znakach bojowych zaczęły się pojawiać nowe symbole. Na karmazynowej chorągwi batalionu kosynierów krakowskich obok snopa żyta oraz skrzyżowanej piki i kosy znajdowało się hasło insurekcji: ŻYWIĄ Y BRONIĄ.
Sztandary okresu zaborów thumb|250px|Orzeł 2 pułku piechoty thumb|250px|Sztandar z okresu Królestwa Kongresowego thumb|250px|Sztandary jednostek polskich na Wschodzie
Sztandary Legionów Polskich we Włoszech