W 1713 roku, podczas Wielkiej Wojny Północnej, miasto zostało zdobyte przez wojska rosyjsko-saskie, co zakończyło szwedzkie panowanie nad Szczecinem.
Szwedzka rozbudowa Po przybyciu Gustawa Adolfa do Szczecina jego pierwszym zadaniem była poprawa systemu obronnego miasta. W 1630 roku Szwedzi, rozpoczęli modernizację istniejących umocnień, łącząc średniowieczne mury z nowoczesnymi fortyfikacjami bastionowymi. W roku 1631 jako inżynier nadzorujący budowę wymieniany jest pewien Portius. Do czasów dzisiejszych zachowała się ręcznie wykonana na pergaminie jego szkicowa mapa fortyfikacji, prawdopodobnie sporządzona według koncepcji i za aprobatą Gustawa Adolfa. Pergamin ten Portius ofiarował ówczesnemu burmistrzowi Paulowi Friedebornowi jako kopię swojego planu, co potwierdza podpis „pro Domino Paulo Friedeborno cop.”.
W latach 1631–1639 wzniesiono osiem bastionów, m.in. Bastion Panieński, Bastion Kaggena, Bastion Piotrowy, Bastion Młyński, Bastion Wysoki Kawaler, Bastion Królewski, Bastion Passawski i Bastion Ślimaczy. Te umocnienia tworzyły system obronny o gwiaździstym narysie, typowym dla epoki.