Konstanty Józef Zieliński (ur. 1646 w Rostkowie, zm. 17 lutego 1709 w Moskwie) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1694–1700, arcybiskup metropolita lwowski w latach 1700–1709.
Życiorys Urodził się w styczniu 1646. Dokładna data nie jest jednak znana. Pochodził z zamożnej rodziny szlacheckiej z północnego Mazowsza pieczętującej się herbem Świnka. Jego ród posiadał liczne dobra ziemskie w ziemi dobrzyńskiej i w województwie płockim. Był synem kasztelana sierpeckiego Ludwika Zielińskiego (1619–1678)Paweł Czaplewski, Polacy na studyach w Ingolsztacie, Poznań 1914, s. 110. i jego pierwszej żony, Heleny z Zawadzkich (1626–1648). Studiował w: Krakowie, Ingolstadt, Paryżu i Rzymie. Uzyskał doktorat z teologii. Święcenia kapłańskie przyjął w 1671Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavium 1952, s. 220..
W okresie panowania Michała Korybuta Wiśniowieckiego pełnił obowiązki sekretarza królewskiego. Jako duchowny był kanonikiem: płockim, pułtuskim, gnieźnieńskim i krakowskim. W związku z pełnionymi godnościami zgromadził liczne beneficja.
Archidiakon pułtuski, proboszcz w Sokalu, administrator diecezji kujawsko-pomorskiej w 1680 i diecezji płockiej w 1681P. Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, kol.