W 1967 przegrał wybory parlamentarne, co jednak nie wpłynęło negatywnie na jego karierę polityczną. W maju 1968 przeszedł na stanowisko ministra gospodarki i finansów, które zajmował do lipca tegoż roku. W międzyczasie po raz pierwszy został wybrany do Zgromadzenia Narodowego.
W lipcu 1968 prezydent Charles de Gaulle mianował go nowym premierem. Urząd ten sprawował do czerwca 1969. Później czasowo pozostawał poza polityką (w wyborach uzupełniających w 1969 pokonał go Michel Rocard); w 1971 wydał swoje wspomnienia. W 1973 powrócił do niższej izby francuskiego parlamentu, skutecznie ubiegając się o reelekcję w wyborach w 1978 i 1981. Od drugiej połowy lat 70. reprezentował nową partię gaullistowską – Zgromadzenie na rzecz Republiki. Od 1976 był także radnym Île-de-France, a od 1977 członkiem rady miejskiej Paryża. W 1986 nie kandydował w wyborach parlamentarnych. W tym samym roku wszedł następnie w skład Senatu, w którym zasiadał do 1995.
Odznaczony m.in. Legią Honorową II klasy, Orderem Narodowym Zasługi I klasy oraz Orderem Odrodzenia Polski I klasy.
Przypisy