thumb|Amerykański ścigacz okrętów podwodnych PC-815 (II wś.) thumb|Japoński duży ścigacz okrętów podwodnych Ch 14 (II wś.) thumb|ORP „Wytrwały” proj. 912M Ścigacz okrętów podwodnych – klasa niewielkich okrętów przeznaczonych do zwalczania okrętów podwodnych, w zanurzeniu i na powierzchni, obecnie w większości zanikła. Ich wyporność wynosiła od kilkudziesięciu do ponad 400 ton. Przeznaczone były głównie do działań przybrzeżnych.
Powstanie Klasa ścigaczy okrętów podwodnych wywodzi się z okrętów patrolowych. Potrzeba pojawienia się tej klasy powstała podczas I wojny światowej, kiedy okręty podwodne zaczęły być groźną i w pełni wykształconą bronią. Rozpoczęto wówczas budowę niewielkich okrętów przeznaczonych specjalnie do walki z nimi i mogących odciążyć od tego zadania niszczyciele. Protoplastami okrętów przeznaczonych do zwalczania okrętów podwodnych były brytyjskie okręty patrolowe typu P o wyporności 600 tonHans Lengerer, Jiro Itani, Tomoko Rehm Takahara, Ścigacze okrętów podwodnych Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej. Cz. I, „Okręty Wojenne” nr 16, 1996, s. 20.. Pod koniec I wojny światowej, w USA rozpoczęto budowę licznych małych jednostek o wyporności 75 ton, oznaczonych skrótem SC – od ang. submarine chaser – dosłownie: ścigacz (prześladowca, łowca) okrętów podwodnych.