Głosił klasycystyczną prostotę stylu i jasność języka poetyckiego. Był silnie skonfliktowany z Łomonosowem, którego utworom poetyckim wytykał nadmierny patos i napuszoną retorykę. W roku 1774 napisał rozprawę dydaktyczno-teoretyczną pt. Pouczenie dla chcących zostać pisarzami (Наставление хотящим быть писателями), w której, w formie wierszowanej wykłada swoje postulaty poetyki (Na Pouczenie... złożyły się dwie epistoły napisane przez Sumarokowa znacznie wcześniej, bo już w roku 1747. Było to: O języku i O rymotwórstwie)
W 1769 Sumarokow zmuszony był opuścić Petersburg i osiąść w Moskwie, ponieważ naraził się carycy Katarzynie II Ostatnie lata przeżył w biedzie – przyczyniły się do tego długi oraz fakt, że pisarz wpadł w nieuleczalny nałóg alkoholizmu. Zmarł w samotności 12 października (1 października starego stylu) 1777, pochowany został w Monasterze Dońskim.
Ważniejsze utwory Tragedie: Choriew (Хорев), 1747 Hamlet (Гамлет), 1748 Dymitr Samozwaniec (Лжедмитрий), 1771 Mścisław, (Мстислав), 1774
Komedie Pressotinus(Прессотинус), 1750 Potwory (Чудовища), 1750 Opiekun (Опекун), 1765 Kłótnice (Вздорщицы), 1772 Rogacz z urojenia(Роговец по воображении), 1772
Libretto operowe: Kefalos i Prokris, 1755
Liryka miłosna - ody, pieśni, eklogi, idylle.
Satyry, bajki, epigramaty