Fotoceramika, fotografia na porcelanie – technika fotografii na ceramice, polegająca na umieszczeniu obrazu fotograficznego na podłożu ceramicznym, a następnie na wypaleniu w wysokiej temperaturze. Używana była zwłaszcza do tworzenia trwałych wizerunków osób zmarłych, umieszczanych na ich nagrobkach, a także do ozdabiania zastawy stołowej i innych wyrobów ceramicznych. Pierwszy proces tego typu opracował w 1855 roku Pierre Michel Lafon de CamarsacWanda Mossakowska, O wczesnej warszawskiej fotoceramice i Józefie Rodziewiczównie - zapomnianej malarce porcelany, „Rocznik Muzealny”, t. 6, 2010, s. 133..
Fotoceramika w Warszawie W Warszawie pierwsze fotografie na ceramice wykonywał w 1860 roku wędrowny fotograf, o czym prasa pisała: z wielką zręcznością wszelkie fotografje z portretów i krajobrazów przenosi i wykańcza na porcelanie, emalji i szkle, kości słoniowej. Tym sposobem dziś już z łatwością na filiżankach i t.d. można mieć portret miłych nam osób„Kurier Warszawski” 1860, nr 79 z 22 marca, s. 430. Za: Wanda Mossakowska, O wczesnej warszawskiej fotoceramice i Józefie Rodziewiczównie - zapomnianej malarce porcelany, „Rocznik Muzealny”, t. 6, 2010, s. 133..