thumb|Cierpienia Persilesa i Sigismondy, 1617 Cierpienia Persilesa i Sigismondy () – powieść Miguela de Cervantesa. Ukazała się już po śmierci autora, wydana przez jego żonę, w 1617. Utwór opowiadał o losach dwojga kochanków. Oparty był na romansie Teagenes i Chariklea, autorstwa Heliodora z Emesy.
Okoliczności powstania i publikacji Przypuszcza się, że Cervantes rozpoczął pracę nad utworem po 1608 lub 1609 roku. Publikację utworu zapowiadał w 1613. Dedykacja datowana jest na 31 października 1615, natomiast posłowie – na 19 kwietnia 1616 (a więc na kilka dni przed śmiercią autora). Powieść wydała w 1617 roku w Hiszpanii wdowa po pisarzu. Utwór zdobył sobie dużą popularność, a już w 1617 przedrukowano go we Francji.
Zarys fabuły Sigismonda jest córką Eusebii, królowej Fryslandii. Matka wysyła ją na wyspę Tule, mając nadzieję, że Sigismonda poślubi Maximusa, syna tamtejszej królowej Estoquii. Maximus, po obejrzeniu portretu Sigismondy, wyraża zgodę na planowany mariaż. Sigismonda kocha jednak z wzajemnością jego brata – Persilesa. Kochankowie pozorują odbycie pielgrzymki do Rzymu, która rzekomo ma umocnić dziewczynę w wierze katolickiej. Po ucieczce z Tule podróżują jako rodzeństwo, pod przybranymi imionami Periander i Auristela. Po drodze przeżywają liczne przygody, padają m.in. w ręce piratów i barbarzyńców.