Wymiana pieniędzy u cinkciarzy była jednak – jak zawsze w obrocie czarnorynkowym – dokonywana z ryzykiem, dochodziło bowiem przy tym czasami do oszustw: zamiany pieniędzy na końcu transakcji, prób użycia banknotów fałszywych lub wycofanych z obiegu banknotów polskich z lat 40., a nawet banknotów przedwojennych.
Cinkciarze współpracowali z MO, SB i wywiadem, na co istnieją dowodyJerzy Kochanowski: „Gra w zielone”, „Polityka”, nr 11 (2696) z dnia 2009–03–14; s. 74–76.. Milicja rzadko zajmowała się cinkciarzami (mimo że stali w znanych wszystkim miejscach), a w zamian za to służby miały informacje, czym zajmują się polscy obywatele i goście z zagranicy.
Cinkciarze zniknęli w 1989 roku wkrótce po wprowadzeniu w życie nowego prawa dewizowego 15 marca tamtego roku, legalizującego prywatny obrót walutami obcymi w kantorach walutowych. Niektórzy z cinkciarzy, którzy o planowanych zmianach przepisów wiedzieli zawczasu i dysponowali większą gotówką, byli w stanie dzień po wejściu w życie nowych przepisów otworzyć kantory albo sieci kantorów wymiany walut.