RS-82 i RS-132 (RS – , trans. reaktiwnyj snariad; pocisk rakietowy) – niekierowane pociski rakietowe klasy powietrze-ziemia, używane na dużą skalę przez lotnictwo radzieckie w czasie II wojny światowej. Wersje tych pocisków z większymi głowicami wystrzeliwano ze sławnych katiusz.
Historia Pociski były opracowywane przez zespół pod kierownictwem Gieorgija Langemaka już od lat 1920. W latach 1927–1933 w Laboratorium Gazodynamicznym (GOL) skonstruowano i poddano badaniom dziewięć typów różnego rodzaju rakiet. Od 1934 r. prace były kontynuowane w Rakietowym Instytucie Naukowo-Badawczym (RNU). W 1935 r. odpalono pierwsze pociski z samolotów 1-15, próby te zakończyły się sukcesem. W kolejnych latach pociski testowano na innych modelach samolotów, zmodyfikowano również wyrzutnię montowaną pod płatem samolotu.
Pod koniec dekady skonstruowany został prototyp RS-82. Kaliber pocisku był efektem użycia jako paliwa standardowej laski prochu bezdymnego o średnicy 24 mm (średnica 3 lasek i grubość ściany silnika dawały łącznie 82 mm). Początkowo wykorzystywano stabilizatory pierścieniowe, o średnicy równej kalibrowi pocisku, ale nie spełniały one swego zadania.