Niewielka liczba zjawisk mikrosoczewkowania grawitacyjnego (10 przypadków) zaobserwowanych w kierunku Obłoków Magellana w okresie 12 lat (łącznie w trakcie faz OGLE-II i OGLE-III) wykluczyła definitywnie, że ciemna materia może składać się z masywnych, zwartych, niewidocznych lub słaboświecących obiektów określanych mianem MACHO (MAssive Compact Halo Objects).
Na podstawie danych OGLE-III udało się sklasyfikować około pół miliona gwiazd zmiennych, w tym natrafiono na pierwszą cefeidę w układzie podwójnym (OGLE-LMC-CEP-0227), co po raz pierwszy pozwoliło na dokładne wyznaczenie masy tego typu gwiazdy i potwierdzenie przewidywań teorii pulsacji.
OGLE-IV (od 2010)
Duże pole widzenia kamery OGLE-IV umożliwiło efektywne zwiększenie obszaru obserwacji do 3600 stopni kwadratowych, co stanowi około 9 procent powierzchni całego nieba. Dzięki detekcji tysięcy cefeid i gwiazd typu RR Lyrae w Obłokach Magellana została dokładnie poznana struktura tych galaktyk,. Blisko połowa spośród około 3600 znanych cefeid klasycznych w Drodze Mlecznej została odkryta w danych OGLE. Opracowane na tej podstawie mapa dysku galaktycznego oraz krzywa rotacji Galaktyki objęły po raz pierwszy odległe od centrum rejony.