Od czasu Maksymiliana I każdy wybrany władca stawał się od razu cesarzem, a wybranego za jego życia następcę tytułowano królem Rzymian.
Wskutek rozdrobnienia feudalnego nastąpił faktyczny rozpad Królestwa Niemieckiego, potęgując stopniową defragmentaryzację na mniej lub bardziej niezależne twory państwowe, wciąż pozostające w granicach Rzeszy.
W epoce nowożytnej nastąpiło utożsamienie Świętego Cesarstwa z państwem niemieckim i nazwa Królestwo Niemieckie praktycznie wyszła z użycia, chociaż cesarze używali konsekwentnie obu tytułów. Stąd zamienne stosowanie pojęć Święte Cesarstwo Rzymskie i Rzesza Niemiecka.
Instytucjonalny kres Królestwa nastąpił w 1806 kiedy, po secesji przez Francję kilkunastu księstw i klęsce Austriaków z Napoleonem w bitwie pod Austerlitz, ostatni cesarz rzymski i król niemiecki Franciszek II ogłosił rozwiązanie Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
mały|lewo|skaluj=2.0|Niemcy w 962 r.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Averkorn R., The Process of Nationbuilding in Medieval Germany. A Brief Overview. Bernhardt, J. W., Itinerant Kingship and Royal Monasteries in Early Medieval Germany, c. 936–1075.