Erich Mende (ur. 28 października 1916 w Strzelcach Opolskich, zm. 6 maja 1998 w Bonn) – niemiecki prawnik i polityk, wicekanclerz i minister ds. wewnątrzniemieckich (1963–1966).

Życiorys Urodził się w rodzinie górnośląskiego nauczyciela i samorządowca związanego z partią Centrum. W młodości był związany z katolicką organizacją „Quickborn”. W latach 1938–1945 służył w Wehrmachcie (m.in. jako wicekomendant Śląskiego Regimentu Piechoty nr 102), stacjonował w Polsce. Po zakończeniu wojny znalazł się w strefie brytyjskiej i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytetach w Kolonii i Bonn. W 1948 zdał państwowy egzamin na prawnika, a rok później obronił pracę doktorską pod tytułem „Immunitet parlamentarny w Niemieckiej Republice Federalnej i innych krajach”. Podjął pracę jako politolog na Uniwersytecie w Bonn.

W 1946 przystąpił do FDP (co po latach motywował przypadkiem lub oportunizmemChristof Brauers, Die FDP in Hamburg 1945 bis 1953, München 2007.), został wybrany w skład jej zarządu w brytyjskiej strefie okupacyjnej. Od 1949 zasiadał w zarządzie federalnym FDP, a w latach 1960–1968 był przewodniczącym partii. Zaliczał się do przeciwników Konrada Adenauera, opowiadając się m.in. za przystępowaniem FDP do lokalnych i regionalnych koalicji z SPD.