26 sierpnia zdobył ją i spalił. Dymitr opuścił miasto przed atakiem w celu zebrania wojsk, jednak nie zdecydował się na walkę z Tochtamyszem, rozpuszczając zebraną armię. Przywrócono tym samym zależność Moskwy od Złotej Ordy, jednak niesprowokowany napad rozwiał sympatie elit moskiewskich wobec chanów sarajskich. W następnym roku Dymitr wysłał do Saraju swojego syna Wasyla, który uzyskał dla niego potwierdzenie tytułu wielkoksiążęcego; jednocześnie wznawiając coroczną daninę dla Ordy. Wasyl pozostał w Saraju jako zakładnik do roku 1386.
Podsumowanie Rządy Dymitra Dońskiego uznawane są przez historyków za jeden z najważniejszych okresów w rozwoju państwa rosyjskiego. Moskwa za jego rządów obroniła się przed naporem litewskim i faktycznie zdecydowała o konieczności wyzwolenia się spod jarzma tatarskiego.
Dymitr Doński został pochowany na Kremlu. Na ikonach Dymitr przedstawiany jest najczęściej w czerwonych szatach książęcych, z lewą ręką trzymającą miecz z ostrzem skierowanym w dół, oraz prawą ręką uniesioną do góry, jakby do modlitwy.