Od 2 października 1939 do 27 stycznia 1945 przebywał w niewoli – początkowo w Oflagu XI B w Brunszwiku, a od połowy 1940 w Oflagu II C w Woldenbergu.
Po wojnie służył w Wojsku Polskim od 9 maja do 3 listopada 1945 roku, w stopniu porucznika, w Kwatermistrzostwie Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr III. W 1963 roku został mianowany kapitanem.
W roku akademickim 1947/1948 uzyskał tytuł magistra praw na Uniwersytecie Poznańskim. W dwa lata później przeprowadził się z rodziną do Kępna. W latach 1950–1978 pracował w resorcie Ministerstwa Sprawiedliwości. Od 1954 roku aż do przejścia na emeryturę był wiceprezesem Sądu Powiatowego w Kępnie. Zmarł 8 stycznia 1990.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal „Za Warszawę 1939–1945" Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”; Odznaka Grunwaldzka
Przypisy
Bibliografia P. Bauer, B. Polak Armia Poznań w wojnie obronnej 1939, Poznań 1982. L. Głowacki, 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939 roku, Lublin 1969. Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych.