W 1451 r. delfin francuski Ludwik (przyszły król Ludwik XI) zaproponował Grimaldiemu kupno Monako za 12 tys. talarów w złocie. Senior zgodził się w zamian za dziedziczną funkcję "gubernatora" i kapitana załogi zamku. Do realizacji umowy nie doszło. Powodem był brak pieniędzy ze strony delfina.
Testament Jan Grimaldi żył najdłużej z braci i od 1427 r. został samodzielnym seniorem Monako. W przeciwieństwie do braci założył rodzinę. 5 kwietnia 1454 r. przed swoją śmiercią sporządził testament, napisany po włosku. Dokument określał zasady sukcesji, obowiązujące do dzisiaj. Władzę miał dziedziczyć najstarszy syn lub – gdy zabraknie męskiego potomka – najstarsza córka. Córka mogła dziedziczyć Monako tylko pod warunkiem przyjęcia przez jej męża nazwiska i herbu Grimaldich. Jan zrezygnował tym samym z zasad prawa salickiego wykluczających sukcesję po kądzieli.
Do zasad tych w 1487 r. za Lamberta Grimaldiego wprowadzono poprawkę wykluczającą z sukcesji tych Grimaldich, którzy zostali sługami Kościoła.
Jan I poprosił rodzinę, żeby pochowali go przy grobie rodziców i braci w kościele Św. Michała w Mentonie. Zmarł 8 maja 1454 r. zostawiając jako następcę swojego syna Catalana.