Ludność polska na Wołyniu przetrwała jedynie w miastach oraz w kilku silnie bronionych bazach samoobrony (m.in. Przebraże). W tym czasie – do końca 1943 r. sąsiadujące z Wołyniem tereny województw lwowskiego i tarnopolskiego a także położonego dalej na południe województwa stanisławowskiego, pozostawały bardziej spokojne.
Od kwietnia 1943 na tereny dystryktu galicyjskiego zaczęli napływać polscy uchodźcy z rzezi wołyńskiej. Niemcy utworzyli dla nich obozy przejściowe we Lwowie i w Przemyślu. Tylko przez Lwów do kwietnia 1944 przeszło około 50 tysięcy uchodźców z Wołynia. Część uchodźców zatrzymała się na terenach GG graniczących z Wołyniem. Otaczani opieką przez polskie społeczeństwo często znajdowali schronienie w klasztorach i kościołach (na przykład w klasztorze w Podkamieniu). Opowieści świadków rzezi na Wołyniu wzmagały wśród Polaków w województwach tarnopolskim, lwowskim i stanisławowskim niechęć do Ukraińców i strach przed przeniesieniem się mordów na te tereny. Pod wpływem tych doniesień już w lipcu 1943 niektórzy Polacy przenosili się z terenów wiejskich do miast, które uznawano za bardziej bezpieczne.