Decyzja i rozkazy OUN oraz UPA o eksterminacji Polaków thumb|upright|Roman Szuchewycz, listopad 1943 thumb|upright|Wasyl Sydor W październiku 1942 roku banderowcy na konferencji referentów wojskowych OUN (w składzie Mykoła Łebed', Dmytro Hrycaj, Iwan Kłymyszyn, Łuka Pawłyszyn i Wasyl Iwachiw) zdecydowali o tworzeniu podziemnej armii powstańczej, która w wybranym momencie przystąpi do działań zbrojnych jednocześnie wobec wszystkich wrogów. Powołana przez konferencję komisja w składzie Kłymyszyn, Pawłyszyn i Mychajło Medwid' przedstawiła w grudniu 1942 szczegółowe plany działań powstańczych. Zgodnie z nimi miano przygotować listy proskrypcyjne tzw. czynnych Polaków (członków polskiej konspiracji, lokalnych liderów i osób o dużym autorytecie wśród Polaków), którzy mieli zostać „zlikwidowani” przez żandarmerię i SB OUN w przeddzień ogłoszenia mobilizacji do powstańczej armii. Pozostałych Polaków planowano po wybuchu powstania „wysiedlić, dając im możliwość zabrania ze sobą tego, co zechcą”. Opierających się wysiedleniu zamierzano „likwidować”.