Po upadku Jekaterynodaru stolicę republiki przeniesiono do Armawiru, a następnie do Piatigorska – biali zdobyli Armawir 19 września, po jedenastodniowej bitwie. Siły czerwonych nie zostały całkowicie rozbite, Sorokin zdołał wyprowadzić ok. 15 tys. żołnierzy spod Jekaterynodaru w rejon rzek Kubania i ŁadyP. Kenez, Red Attack..., s. 185.. Ponadto w Stawropolu znajdowały się oddziały czerwonych liczące 8-10 tys. żołnierzy, 6-8 tys. było zgrupowanych w Armawirze, mniejsze grupy – w rejonie Minieralnych Wod, Niewinnomysskiej i w Majkopie, natomiast na Półwyspie Tamańskim Iwan Matwiejew i Jepifan Kowtiuch utworzyli, z połączenia rozproszonych formacji, 15-tysięczną Armię Tamańską (według innego źródła liczyła ona nawet 30 tys. osóbE. Mawdsley, Wojna..., s. 127.). Pod koniec sierpnia czerwoni dysponowali w regionie 70-80 tys. żołnierzami, zaś w październiku mieli pod bronią blisko 125 tys. osób, gdyż miejscowa ludność niekozacka (inogorodnyje) ochotniczo wstępowała w ich szeregi, pragnąc walczyć przeciwko Armii Ochotniczej. W połowie września Armia Tamańska połączyła siły ze zgrupowaniem SorokinaP. Kenez, Red Attack..., s. 186.. Dzięki temu wzmocnieniu czerwonym udało się 26 września odbić Armawir z rąk białych.