takie wykształcenie nie było rzeczą powszechną w tamtej epoce, i tym bardziej, wśród kobiet.
Młodzieńcze lata W 1642 zaręczyła się z jednym ze swoich krewnych, lecz w roku kolejnym zerwała związek. Myśl o życiu zakonnym umacniała się w niej, ostatnim impulsem stał się sen proroczy, który jej zwiastował śmierć kapłana, przyjaciela rodziny. Mimo sprzeciwu rodziny wstąpiła do klasztoru kapucynek w Murcji, założonego w 1644 przez św. Marię Anielę Astorch, opatkę i mistrzynię nowicjatu tamże. Śluby zakonne złożyła 20 stycznia 1647, przyjmując imię zakonne Micaela. W 1648 roku zaraza szalała w Murcji i siostra Urszula posługiwała jako pielęgniarka. W latach 1651 i 1653 wylew rzeki Segura, zmusił siostry do ucieczki; znalazły schronienie na Górze Pustelni (Monte de las Ermitas). W tym czasie siostra Urszula Micaela doświadczyła "ciemnej nocy", okresu kryzysu duchowego wśród mistyków. W 1652 roku otrzymała nakaz od spowiednika, aby napisać autobiografię.
Duchowa droga W 1653, na zakończenie ciemnej nocy, doświadczyła transwerberacji serca (przebicia serca), podobnie jak święta Teresa od Jezusa.