W zależności od tego jak wysoko rakieta wyniosła statek kosmiczny odnośnie do ratowania załogi obowiązywały różne procedury i tryby. Jeżeli rakieta uległa uszkodzeniu w pierwszych fazach lotu System Wykrywania Niebezpieczeństwa ang. (Emergency Detection System (EDS)) wydawał komendę przerwania misji automatycznie. Później w fazach mniej gwałtownego wznoszenia (EDS), było wyłączane i przerwanie misji mogło być zainicjowane ręcznie. Przerwanie misji polegało na oddzieleniu modułu dowodzenia od modułu serwisowegoModuł serwisowy pozostawał połączony z rakieta nośną i skierowaniu go w bezpieczne miejsce.
Główne elementy (LES) thumb|Powierzchnie nośne steru wysokości samolotu typu kaczka (canard) thumb|left|150px|Rakietowy System Ratunkowy (Apollo Launch Escape System) thumb|left|150px|Standardowe odrzucenie wieży LES
Stożek ochronny rakiety - (Q-ball) zawierał czujniki ciśnienia, określał kąt natarcia, prędkość, położenie przestrzenne statku kosmicznego i rakiety ratunkowej. Układ ten, zwany Q-ball przesyłał informacje do Modułu Dowodzenia ang. (Command Module) oraz do systemu automatycznego sterowania lotem LES.