Na soborze pizańskim w 1409 wygłosił główne przemówienie, uznające obu papieży (Benedykta XIII i Grzegorza XII) za heretyków i schizmatyków, a następnie został wybrany papieżem. Koronacja miała miejsce 26 czerwca. Zyskał uznanie Francji, Anglii, Czech, północnej Italii i Polski. Miał to być wstęp do zakończenia Wielkiej Schizmy, w rzeczywistości wybór tylko pogłębił kryzys. Na początku pontyfikatu uczynił swoich przyjaciół i zwolenników biskupami i połączył oba kolegia kardynalskie. Aby odzyskać Państwo Kościelne, Aleksander ekskomunikował króla Neapolu Władysława II i przekazał koronę Ludwikowi Andegaweńskiemu. Zorganizował także wyprawę na podbój Rzymu, na czele z Baldassare Cossą, która odniosła sukces w styczniu 1410.
Był trzecim papieżem panującym równocześnie z Benedyktem XIII i Grzegorzem XII. Wśród historyków nie ma pełnej zgody, który z nich był prawowitym papieżem. Przez cały swój pontyfikat rezydował w Bolonii, gdzie zmarł i został pochowany. Następcą Aleksandra po jego śmierci w Bolonii w 1410 został Jan XXIII.
Zobacz też poczet papieży
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Padwie Kategoria:Włoscy franciszkanie konwentualni Kategoria:Zmarli w 1410 Kategoria:Urodzeni w XIV wieku Kategoria:Greccy kardynałowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Heraklionie Kategoria:Włoscy antypapieże