Zygfryd von Boock, Siegfried von Boock (Zygfryd von Buch, Zygfryd von Bock, Zygfryd von Buck) (ur. XIV wiek w Słupsku, zm. 15 maja 1446) – rzymskokatolicki duchowny, biskup kamieński.
Życiorys Pochodził ze słupskiej rodziny mieszczańskiej, ukończył szkołę parafialną przy Kościele Mariackim w Słupsku, był wikariuszem generalnym biskupa Magnusa (1419, 1421 i od 1422) i archidiakonem pyrzyckim. Pełnił również funkcję kanclerza króla Eryka Pomorskiego, który po powrocie z Ziemi Świętej, za wyświadczone przysługi, postanowił podnieść jego godność, co dokonało się 10 maja 1424, gdy otrzymał nominację biskupią. Już 2 lipca 1424 zatwierdził jako biskup fundację ołtarza w Stargardzie.
Rządy biskupie przypadły mu w trudnych czasach, gdyż część dóbr biskupich (Polanów, Lipie, Maszewo i Golczewo) znajdowała się w rękach księcia Bogusława IX, który nie przejmował się klątwą nań nałożoną. Nowy biskup chciał sprawę załatwić łagodnie, ale kiedy nie przyniosło to efektu, wystarał się, aby w czasie Soboru w Bazylei odnowiono klątwę nałożoną na księcia, który ostatecznie został skazany na banicję, co jednak nie zostało wyegzekwowane. Dopiero 1 maja 1436 w Kołobrzegu książę zawarł układ z biskupem, który zakończył wieloletni spór.