1 września 1932 rozpoczął pracę w Szkole im. Władysława Syrokomli w Radomiu. W Radomiu pozostał do września 1939, zaś po reorganizacji szkolnictwa polskiego przez władze okupacyjne, kontynuował pracę w szkole, uczestnicząc też w prowadzeniu tajnych kompletów. We wrześniu 1943 przeniósł się do Szydłowca, aby objąć funkcję dyrektora Szkoły Powszechnej im. Jana III Sobieskiego. Tam przejął też kierownictwo nad miejscowym zespołem Tajnej Organizacji Nauczycielskiej. Nawiązał współpracę z Armią Krajową, Batalionami Chłopskimi i Gwardią Ludową „Wolność–Równość–Niepodległość”. Dzięki temu zorganizował kasę zapomogową dla osamotnionych żon i wdów po aresztowanych i zmarłych nauczycielach.
Po zakończeniu wojny pozostał na stanowisku. W 1946 został organizatorem i pierwszym dyrektorem Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Szydłowcu. W 1949 powrócił na stanowisko dyrektora Szkoły Powszechnej im. Jana III Sobieskiego. Pełniąc tę funkcję zabiegał o poprawę warunków lokalowych placówki, co zrealizowano dopiero po jego śmierci.
W 1919 przystąpił do Związku Nauczycielstwa Polskiego, pełniąc kolejno funkcje: sekretarza (1943–1946), wiceprezesa (1946–1949) i prezesa (1949–1967) oddziału powiatowego w Szydłowcu.
Pracował zawodowo dozgonnie, zmarł w wieku 73 lat.