Eremohutie (Isolobodontinae) – monotypowe wymarłe plemię ssaków z podrodziny huti (Capromyinae) w obrębie rodziny kolczakowatych (Echimyidae). Najstarsza znana forma pochodziła z epoki miocenu.
Rozmieszczenie geograficzne Szczątki znaleziono na Kubie (MacPhee) w 2003 roku. Występowały na wyspach karaibskich: Haiti i Dominikanie oraz na Puerto Rico, Saint Thomas, Saint Croix i Mona Islands.
Systematyka Podrodzinę wyodrębnił w 1989 roku amerykański teriolog Charles Arthur Woods w artykule zatytułowanym Nowy gryzoń z rodziny hutiowatych z Haiti; pochodzenie, ewolucja i wyginięcie gryzoni z Indii Zachodnich oraz ich wpływ na pochodzenie jeżozwierzokształtnych z Nowego Świata, opublikowanym w czasopiśmie „Los Angeles County Museum Natural History”. Rodzaj Isolobodon zdefiniował w 1916 roku amerykański zoolog Joel Asaph Allen w artykule zatytułowanym Wymarła koszatniczka z wyspy Porto Rico na Antylach, opublikowanym w czasopiśmie „Annals of the New York Academy of Sciences”. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) eremohutia portorykańska (I. portoricensis).