Sancho II Mocny (Dzielny, Odważny), jęz. hiszp. Sancho II el Castilla y León, el Fuerte o el Valiente, (ur. ok. 1037, zm. 5/7 października 1072) – król Kastylii 1065–1072, Galicji 1071–1072 i Leonu 1072.
Najstarszy syn króla Kastylii i Leonu Ferdynanda I Wielkiego i Sanczy, córki Alfonsa V, króla Leonu.
Życiorys Ojciec Sancho II był pierwszym królem Kastylii, za jego panowania Kastylia, w unii z Leonem, osiągnęła dominującą pozycję wśród chrześcijańskich królestw Półwyspu Iberyjskiego. Za życia ojca brał udział w walkach przeciwko Maurom.
Po śmierci Ferdynanda I Wielkiego (27 grudnia 1065) jego królestwo uległo podziałowi: Sancho został królem Kastylii i otrzymał zwierzchność nad muzułmańskim królestwem (taifa) Saragossy, Alfons został królem Leonu i trzymał kontrolę nad taifatem Toledo, najmłodszy Garcia otrzymał nowo utworzone królestwo Galicji oraz dzierżył zwierzchność nad taifitami Sewilli i Badajoz, córka Urraka otrzymała miasto Zamorę, a Elwira miasto Toro.
W latach 1065–1067 Sancho II walczył z władcą Aragonii Sancho I Ramirezem i władcą Nawarry Sancho IV (tzw.