Gryfice miały otrzymać odszkodowanie w wysokości 100 000 florenów reńskich.
Skarga została wniesiona do kancelarii papieskiej przez radę miejską w Trzebiatowie w 1450 (tzw. sprawa w 2. instancji). Papież Mikołaj V nakazał swym przedstawicielom zapoznanie się z wniesionymi dokumentami i zbadanie przyczyn konfliktu. Sąd papieski przychylił się do zdania poszkodowanych gryficzan i ponownie zatwierdził wcześniejszy wyrok książęcy. Trzebiatowianie wraz z opatem białobockim (wspierających działania miasta) nie pogodzili się z oboma wyrokami. Zabiegi Eryka I, księcia słupskiego, w sprawie poddania się wyrokom nie odniosły skutku.
Wyprawy orężne Z niewyjaśnionych przyczyn wyrok papieski uległ zmianie na korzyść Trzebiatowa. Tym samym uchylono poprzedni. Gryficzanie nie pogodzili się z orzeczeniem papieskim i przedsięwzięli wyprawę przeciw skarżącym. W wyprawie wzięli również udział okoliczni rycerze. Wyprawa zakończyła się zwycięstwem. Gryficcy zaciężni zdołali odebrać należne im sumy. Splądrowano miasto i okoliczne posiadłości rolne. Uprowadzono także wszystkie stada inwentarza. Późniejszy odwet zbrojny przeprowadzony przez trzebiatowian nie doprowadził do uznania wyroku papieskiego. Walki pomiędzy miastami nie ustały.