Gdy 20 lutego 1945 roku pierwsze siostry powróciły zastały dom zupełnie obrabowany, wiele urządzeń było mocno uszkodzonych. Nie opuszczały jednak rąk, lecz energicznie zabrały się do pracy. Już z wiosną 1946 roku przyjęto siostry dzieci ewakuowane z Sambora. Wydział Oświaty w Poznaniu i w Warszawie zaczął przesyłać sieroty wojenne. Sierociniec został zmieniony na Dom Dziecka. Po drugiej wojnie światowej zaszły olbrzymie zmiany gospodarcze i społeczne. Zmieniły się też warunki pracy w placówce. W 1954 roku w Domu Dziecka przebywało 140 wychowanków, od lat 3 do 18. Jedną trzecią stanowiły dzieci w wieku przedszkolnym. Jedenaścioro wychowanków uczęszczało do Liceum Ogólnokształcącego. Reszta dzieci chodziła do szkoły podstawowej. W latach 1950–1990 Dom pozostawał pod zarządem Zrzeszenia Katolików „Caritas”. Był to okres trudny, pełen napięć i niepokoju. Szczególnie trudne były lata 1950-1970. Władze państwowe dążyły do odebrania Domu Siostrom. Mimo to, Dom przetrwał burze dziejowe i doczekał chwili, kiedy od lipca 1990 roku przeszedł całkowicie pod zarząd Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi.
Placówki