Zadania dokumentu Jak wynikało z tytułu i wstępu Tymczasowych przepisów..., w założeniach twórców miały one być jedynie prowizorycznym rozwiązaniem problemu relacji między administracją państwową a Kościołem prawosławnym. Opinie prawników wobec dokumentu były w większości negatywne, a sama jego koncepcja była na granicy zgodności z konstytucją. 30 stycznia 1922 premier Władysław Grabski podkreślał, że wypracowane w Tymczasowych przepisach... zasady są traktowane jako przejściowe i mają stanowić jedynie wstęp do uchwalenia w tym zakresie stosownej ustawy. Jeszcze 5 listopada 1924 ministerstwo sprawiedliwości kwestionowało ważność dokumentu.
Tymczasowe przepisy..., nie mając rangi ustawy, nie znosiły w sposób automatyczny regulacji dotyczących Kościoła prawosławnego uchwalonych jeszcze przed 1918. W związku z tym do momentu powstania ustawy o położeniu Kościoła prawosławnego w Polsce w mocy pozostawała część przepisów rosyjskich, o ile nie były one sprzeczne z prawem polskim. Równocześnie zdaniem Antoniego Mironowicza regulacje zawarte w Tymczasowych przepisach... skutecznie podporządkowywały Kościół prawosławny państwu.