Na rodzinę bhangów spadło nieszczęście. Epidemia cholery zabrała Gadara, a gdy niedługo potem Bhunga zmarła od ugryzienia węża mały Mangal pozostał sam. Krążył wciąż koło domu Mahesnatha. Podarta mata, dwa gliniane naczynia, zniszczone dhoti po Sureśu i bezdomny pies. To był cały świat Mangala śpiącego nocami pod drzewem nim. Chłopiec nie zdawał sobie sprawy z różnicy dzielącej go od innych. Nie rozumiał, czemu nikt nie chce się z nim bawić. Gdy pewnego razu Sres zaprosił go do zabawy Mangala oburza, że on w tej zabawie wciąż jest koniem, a Sureś jeźdźcem. Wyrzuca mu, że karmiony był przecież też mlekiem jego matki. Wściekły Sureś próbuje go zbić, ale "obfite jadło powoduje ociężałość". Nie może dogonić chłopca. Oburzona matka Sureśa wygania dziecko, ale wieczorem znów przed domem bramina czekają na niego resztki jedzenia. Wdzięczny dzieli je z psem. Uważa, że karmienie go resztkami jest nagrodą za mleko, jakim jego matka wykarmiła Sureśa.
Dawne zdarzenie