W fortecy radźpuckiej szykowano stosy pogrzebowe. W miejscu, gdzie na ołtarzu weselnym Czinda Devi złożyła mężowi swoje życie teraz płonął stos ofiarny. Wstępując na niego dotrzymywała swej obietnicy. Nagle pojawił się jej ocalony małżonek. Nie uznała go. Weszła w ogień mówiąc: Mój mąż dla ratowania życia nigdy nie wyrzekłby się dharmy wojownika. Zrozpaczony Ratnasingh rzucił się za nią w płomienie.

Cierpienie ubogich Munsi Ramsewak cieszył się w wiosce dużym autorytetem. Żył z prawa, jego rady podtrzymywały jego pozycję. ale źródłem dochodu były dla niego przede wszystkim pieniądze wdów i starych, które brał na przechowanie. Nigdy nie zamierzając ich oddać. Tak też stało się z pieniędzmi wdowy po braminie Mungi. Munsi wydzielał z nich jej trochę co miesiąc szyderczo dopytując się, kiedy wreszcie umrze. W końcu okazało się, że nie ma już dla niej pieniędzy. Wydał je. Munga próbowała dochodzić swych praw, lecz gniew słabych w sądzie jest bez szans. Pańczajat wioski uwierzył słowom Munsi Czy ja mógłbym zabrać pieniądze biednej wdowie?. Bezsilna Munga straciła z rozpaczy rozum. Półnaga, z odkrytą głowa włóczyła się po ruinach. Dzieci na jej widok uciekały. Zatrzaskiwały się przed nią drzwi domostw. Ramgulam, syn Munsiego kpił z niej, wylał jej na głowę nawóz. Jej krzyk "Chcę twojej krwi!" przeraził Nagin, żonę Munsiego.