Włoski prekursor nie wydał dzieła, które mogłoby być uznane za podręcznik nowej szkoły, jednakże opublikowane artykuły, przekazane doświadczenie oraz wychowanie wielu uczniów sprawia, że z całą pewnością można mówić o nowej szkole ujeżdżania według Federica Caprillego.
Nowa szkoła jazdy i śmierć W 1904 r. Caprilliemu zostało powierzone prowadzenie kursu ujeżdżania zarówno w Pinerolo, jak i w Tor di Quinto. Kształcił kawalerzystów w duchu swojej naturalnej szkoły ujeżdżania. W 1905 r. na jego kursach pojawili się pierwsi obcokrajowcy, byli to oficerowie z Bułgarii, Argentyny i Szwecji. Od tego momentu naturalna szkoła jazdy zaczęła się rozchodzić po Europie i za ocean. W październiku 1906 r. przeniósł się do Tor di Quinto, aby kontynuować szkolenia ze swoimi uczniami – oficerami włoskimi. W 1907 r. odniósł wielkie zwycięstwo, wygrywając w Rzymie w pierwszych mistrzostwach konnych armii włoskiej. Będąc u szczytu sławy i kariery podupadł na zdrowiu. W maju 1907 r. wrócił do Pinerolo. W grudniu udał się jeszcze do Turynu, aby obejrzeć nowe konie zakupione w Irlandii. W czasie przejażdżki na jednym z nich spadł głową w dół, łamiąc sobie kark. Został przeniesiony do domu Enea Galliny, od którego kupił pierwszego swojego konia. Nie odzyskał już przytomności. Umarł 6 grudnia 1907 roku.