Ford GT40 był czterokrotnym zwycięzcą wyścigu Le Mans w latach 1966 (pierwsze, drugie i trzecie miejsce), 1967 (pierwsze i czwarte), 1968 i 1969 (pierwsze i trzecie). Jego nazwa pochodzi od „Grand Touring” i 40 cali wysokości, stąd GT i 40. Wybudowano go, żeby przełamać hegemonię Ferrari w wyścigach samochodowych (który wygrał Le Mans sześć razy z rzędu w latach 1960–1965). Prędkość maksymalna wyścigowej wersji wynosi 327 km/h.
GT40 Mark I Mark I jest oryginalną wersją GT40. Pierwsze prototypy były napędzane silnikiem V8 o pojemności 4.3 litra, jednak modele produkcyjne miał już pojemność 4.7 litra, silniki pochodziły z popularnego Forda Mustanga. Pięć modeli prototypowych było roadsterami, wliczając to Forda X-1. Wykorzystane zostały skrzynie biegów: Hewland LG500 a w ostatnich modelach automatyczne skrzynie biegów. Zmodyfikowany do wersji Mark II, który był napędzany 7-litrowym silnikiem V8. Model ten posiadał 4-biegową przekładnię Kar Kraft. Samochód zwyciężył 12-godzinnym w wyścigu na torze Sebring.
GT40 Mark II Mark II był napędzany 7-litrowym silnikiem V8 pochodzącym z Forda Galaxie. Na wyścig na torze Daytona silniki przygotowała firma Mercury, jeden z oddziałów Forda.