Lefkaritis Wiaczesław Kołoskow Gilberto Madaíl Joseph Mifsud Per Ravn Omdal Mircea Sandu Mathieu Sprengers
Członkami UEFA byli wówczas również Hryhorij Surkis oraz Franco Carraro, jednak ze względu na realny konflikt interesów, nie mogli oni brać czynnego udziału w głosowaniu. Pozostałym członkom komitetu głosującego przysługiwało po jednym głosie, do oddania na jedną spośród trzech finałowych kandydatur. Całe głosowanie odbywało się w trybie tajnym. W celu wyłonienia zwycięzcy niezbędne było kworum (8 osób) oraz wybór osiągnięty większością bezwzględną. W przypadku, gdyby w pierwszej turze nie udało się wyłonić zwycięzcy, procedura konkursowa przewidywała drugą turę głosowania – jednej spośród dwóch najwyżej ocenionych ofert. W przypadku remisu w drugiej turze, głos decydujący leżał w gestii prezydenta UEFA – Michela Platiniego, który ujawniając swój wybór wskazałby zwycięzcę.