Cały czas pozostawał proboszczem parafii w Kołpinie. W latach 1924–1930 łączył tę funkcję z zadaniami proboszcza cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej (znanej jako cerkiew Zbawiciela na placu Siennym) w Leningradzie, zaś od stycznia do sierpnia 1926 służył dodatkowo w soborze św. Izaaka w LeningradzieC. Firsow, Raboczij batiuszka. Sztrichi k portrietu obnowlenczeskogo "mitropolita" Aleksandra Iwanowicza Bojarskogo. Na początku prześladowań prawosławnych w Rosji w latach 30., które objęły także ruch Żywej Cerkwi, został zmuszony do opuszczenia Leningradu i zamieszkania w Kinieszmie. Za zasługi przy budowie Żywej Cerkwi otrzymał w 1933 od jej Synodu godność biskupa iwanowskiego i kineszemskiego, zaś od 1935 posiadał tytuł metropolity.
Mimo narastającej propagandy państwowego ateizmu Bojarski nadal starał się prowadzić pracę duszpasterską wśród robotników. W związku z tym 17 marca 1936 został aresztowany i skazany na pięć lat więzienia, którą to karę odbywał w Suzdalu. 9 września 1937 ponownie osądzony przez trójkę NKWD, został skazany na rozstrzelanie i stracony tego samego dnia w więzieniu w Suzdalu.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1937 Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Ofiary prześladowań antyprawosławnych w Związku Radzieckim Kategoria:Więźniowie radzieckich więzień Kategoria:Rosyjscy duchowni prawosławni Kategoria:Żywa Cerkiew