22 stycznia zerwał się sztorm, norweski marynarz Wiencke został zmyty z pokładu i utonął.

Belgica wpłynęła na wody Hughes Bay i dalej na południe, manewrując pomiędzy licznymi wyspami Cieśniny Gerlache’a. Wyspy zostały zbadane i nazwane przez uczestników ekspedycji. De Gerlache i Danco przeprowadzili wówczas pierwszą wyprawę badawczą saniami na Brabant Island.

Wyprawa płynęła dalej na południe przez Neumayer Channel, Cieśninę Bismarcka i Lemaire Channel, statek przekroczył koło podbiegunowe południowe 15 lutego 1898 roku. 16 lutego dostrzeżono Wyspę Adelajdy i niedługo później Wyspę Aleksandra. Po półrocznym rejsie 2 marca 1898 roku Belgica została unieruchomiona w krze lodowej na Morzu Bellingshausena. Uczestnicy wyprawy zostali uwięzieni i zmuszeni do spędzenia zimy w bardzo niesprzyjających warunkach. Na zewnątrz temperatura dochodziła do –37 °C i wiały bardzo silne i dokuczliwe wiatry. Statek został przystosowany do zimowania, a na lodzie rozstawiono obóz. Zaczęto prowadzić również badania z zakresu meteorologii, oceanografii, biologii i magnetyzmu. Kra z uwięzionym statkiem dryfowała na zachód wzdłuż 70° równoleżnika. Prawie wszyscy członkowie wyprawy zaczęli cierpieć na szkorbut. Cook nie zdradzał objawów, stosując dietę z mięsa fok i pingwinów. Jednego z norweskich marynarzy dopadła mania prześladowcza.