Na Uniwersytecie Jagiellońskim studiował 1921–1925 prawo, uzyskując magisterium, a następnie w maju 1926 doktorat na podstawie dysertacji pt. Zarys sądownictwa administracyjnego ze szczególnym uwzględnieniem sądownictwa administracyjnego w Polsce. Ponadto w latach 1924–1929 studiował na Wydziale Filozoficznym UJ filozofię, uzyskując absolutorium z wynikiem celującym.
W 1927 uzyskał habilitację z nauki administracji i nauki prawa administracyjnego na Wydziale Nauk Politycznych i Społecznych Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie i został tamże docentem. W 1931 habilitował się również na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie na podstawie rozprawy pt. Res iudicata w prawie administracyjnym i podjął tamże pracę jako docent prywatny (bez wynagrodzenia). 15 grudnia 1936 prezydent RP nadał mu tytuł naukowy profesora. Do rozpoczęcia II wojny światowej był Kierownikiem Katedry Prawa Administracyjnego i Nauki Administracji UJ.
W latach 1925–1931 odbył praktykę w Sądzie Okręgowym w Krakowie oraz aplikację adwokacką w kancelarii adwokackiej swojego ojca Bernarda Langroda w Krakowie i został wpisany na listę adwokatów. W latach 1931–1933 był radnym Rady Miejskiej Krakowa.