Bitwa pod Ilerdą – starcie zbrojne, które miało miejsce w trakcie wojny optymatów z popularami w roku 49 p.n.e.
Pozostawiwszy swoich dowódców (Treboniusza i Brutusa) pod Massalią, Cezar skierował się do Hiszpanii na czele 900 ludzi jazdy, gdzie znajdowały się już jego siły pod wodzą Fabiusza. Łącznie liczba wojsk cezarian wynosiła tu 25 000 żołnierzy. Zwolennicy Pompejusza Lucjusz Afraniusz i Marek Petrejusz rozlokowali swoje siły w okolicy Ilerdy, naprzeciwko której Cezar rozbił swój obóz. Obie armie rozdzielała rzeka Segre. Wkrótce Cezar zarządził przeniesienie obozu bliżej miasta, chcąc odciąć przeciwnika od zapasów dostarczanych pompejańczykom z Ilerdy. W związku z tym skierował swoje wojska na wzgórze pomiędzy miastem a obozem Petrejusza i Afraniusza. Pompejańczycy zorientowali się jednak w sytuacji, wysyłając swoje oddziały na wzgórze. W wyniku zażartej kilkugodzinnej bitwy wojska Cezara zostały wyparte z zajmowanego stanowiska. Straty Cezarian wyniosły 70 zabitych i 600 rannych, pompejańczycy stracili 200 zabitych.