Ostatecznie, wniosek mógł dotrzeć do Sekretarza Generalnego ONZ w siedzibie głównej organizacji w Nowym Jorku, gdzie Sekretarz analizował potrzebę każdej wnioskowanej akcji lotnictwa NATO. W przypadku pozytywnej oceny wniosku przez Sekretarza Generalnego ONZ, zapotrzebowanie trafiało do politycznych i wojskowych struktur NATO.

Zasady użycia siły Zasady bezpośredniego użycia siły w operacji Deny Flight bardzo precyzyjnie ustalone zostały przez memorandum MCM-KAD-084-93. Opracowano je według hierarchii ważności. Na najwyższym piętrze tej hierarchii znalazła się zasada unikania „niepotrzebnych strat”, zwłaszcza (choć nie tylko) wśród ludności cywilnej (non-collateral damages). Poniżej w hierarchii znajdowało się bezpieczeństwo i unikanie strat wśród załóg bojowych samolotów. Dopiero na samym końcu znalazła się potrzeba wykonania misji (celu konkretnego lotu). Taka hierarchia sprowadzała się w praktyce do zasady, że np. pilot samolotu NATO nie mógł podjąć żadnego działania ofensywnego przeciwko wykrytej naziemnej baterii przeciwlotniczej. W razie zaatakowania (np. wystrzelonym w jego kierunku rakietowym pociskiem przeciwlotniczym) mógł jedynie wykonać manewr przeciwrakietowy w celu uniknięcia zestrzelenia. Bez zgody dowództwa NATO w Brukseli nie mógł podjąć żadnej akcji ofensywnej przeciwko samej baterii.