Od 1935 był zastępcą Rady Naczelnej Międzynarodowego Związku Miast.

We wrześniu 1939 podczas obrony Warszawy został 16 września powołany przez Komisarza Cywilnego przy Dowództwie Obrony Warszawy Stefana Starzyńskiego na delegata dzielnicowego Komisariatu na teren starostwa grodzkiego Praga-Południe.

W okresie okupacji podczas II wojny światowej, pracował w Zarządzie Miasta, a jednocześnie od 1941 pełnił funkcję Delegata Rządu RP na uchodźstwie na miasto stołeczne Warszawę. Od 5 sierpnia 1944 po rozpoczęciu powstania warszawskiego pełnił funkcję władzy cywilnej w Warszawie łącząc stanowiska prezydenta i Komisarza Rządu. Początkowo urzędował na Starym Mieście, skąd 26 sierpnia przedostał się kanałami do Śródmieścia. Swoją funkcję pełnił do kapitulacji 2 października 1944; opuścił Warszawę wraz z ludnością cywilną 7 października 1944.

Po wojnie powrócił do pracy w administracji, był m.in. naczelnikiem wydziału i wicedyrektorem Departamentu Samorządu w Ministerstwie Administracji Publicznej. Od marca 1947 został zdegradowany do funkcji Głównego Inspektora ds.