Bitwa w dolinie Ia Đrăng (zwana też bitwą o Ia Đrăng) – pierwsza bitwa lądowa w czasie wojny wietnamskiej, w której udział wzięły regularne wojska Wietnamskiej Armii Ludowej i US Army (wcześniej walki z partyzantką Vietcongu prowadzili żołnierze południowowietnamscy wspierani lotnictwem amerykańskim).
Bitwa była sprawdzianem bojowym amerykańskiej 1 Dywizji Kawalerii (Powietrzno-Manewrowej). Po stronie Wietnamu Północnego po raz pierwszy na terenie Wietnamu Południowego od czasu bitwy o Dien Bien Phu działała jednostka szczebla dywizyjnego. Do bitwy doszło w rezultacie coraz cięższych strat oddziałów Wietnamu Południowego w walkach z Vietcongiem. 28 lipca 1965 roku prezydent USA Lyndon Johnson, po wielokrotnych prośbach gen. Williama Westmorelanda, zadecydował o wysłaniu do Wietnamu 1 Dywizji Kawalerii (Powietrzno-Manewrowej), której zadania 26 października zostały zmienione z funkcji regulująco-wspomagającej na zdecydowanie ofensywną.