Działalność zbrojna podziemia Władze polskie postanowiły w żadnym wypadku nie bagatelizować problemu na powyższych terenach, a zwłaszcza na nowym pograniczu. Tuż po zamknięciu granicy zachodniej dla powracających Niemców, pod koniec czerwca 1945 roku, rozpoczęto wysiedlenia z powiatów przygranicznych, trwające do połowy lipca. Objęły one liczbę ok. 200 tysięcy Niemców, co przyczyniło się poniekąd do stabilizacji sytuacji nad samą granicą. Nie znaczy to jednak, iż udało się zapobiec ruchowi łączników podziemia zza Odry, zwłaszcza w kierunku Sudetów oraz regionu szczecińskiego.

Na Pomorzu Szczecińskim podziemie pohitlerowskie na czele z Werwolfem nie było ani zbyt liczne, ani też nie znajdowały się tam jego ważniejsze ośrodki decyzyjne. Dzięki dobremu przygotowaniu ludzi i zaplecza stało się jednak dosyć groźne. W swojej agitacji propagandowej wykorzystywało powszechnie znany fakt tymczasowości rozwiązania granicznego w okolicach Szczecina. Odra przepływa przez Szczecin, więc jego późniejsza przynależność nie była jeszcze oczywista. Budząc w miejscowej ludności nadzieję na pozostanie tych terenów w granicach państwa niemieckiego. Pięć dni po przekazaniu miasta z rąk radzieckich w polskie, czyli 10 lipca 1945 roku, została wyznaczona tymczasowa linia demarkacyjna, która pod administracją niemiecką pozostawiła m.in.