Niewątpliwie czas spędzony w elitarnej jednostce wojskowej, okres wojny, odniesione rany na polu bitwy zahartowały przyszłego księdza do pracy w trudnych warunkach i obrony uniwersalnych wartości przed rodzącym się totalitaryzmem, jakim był narodowy socjalizm.
Kapłaństwo 19 czerwca 1921 przyjął święcenia kapłańskie z rąk kardynała Adolfa Bertrama w katedrze wrocławskiej. Po prymicji w rodzinnej parafii św. Barbary w Królewskiej Hucie neoprezbiter dekretem z 1 września 1921 został powołany do pracy w berlińskiej parafii św. Edwarda w dzielnicy Neukölln. W latach 1821–1930 diecezja wrocławska obejmowała swoim zasięgiem nie tylko Śląsk, ale również Przedpomorze i Brandenburgię wraz z Berlinem, więc księża tej diecezji w ramach inkardynacji pełnili posługę na tak ogromnym obszarze. W 1920 w Berlinie było 400 tys. katolików skupionych w 40 parafiach. Wikary Froehlich pełnił później posługę w kolejnych berlińskich parafiach pod wezwaniem: św. Bonifacego (1924–1928), Najświętszej Marii Panny w dzielnicy Spandau (1928–1929), św. Tomasza w dzielnicy Charlottenburg (1929–1931). 13 sierpnia 1930 na mocy papieskiej bulli Pastoralis officii nostri z wydzielonej części diecezji wrocławskiej zostaje utworzona diecezja berlińska, z którą do końca życia był już związany ks. August Froehlich.