Od 19 grudnia 1848 do 13 stycznia 1849 brał udział w dowodzonym przez gen Bema 8-tysięcznym korpusie i w pokonaniu 10-tysięcznej armii austriackiej gen. Antona Puchnera oraz w wyparciu wojsk zaborczych z północnej części Siedmiogrodu. Za męstwo został awansowany 3 lutego 1849 na majora (z datą 23 I). Prawdopodobnie 15 marca 1849 uczestniczył w zajęciu Nagyszeben (obecnie Sybin) i otrzymał stopień podpułkownika. W marcu gen. Józef Bem rozkazał rozstrzelać za niesubordynację dwóch huzarów z oddziału Surmackiego. Surmacki nie mogąc temu zapobiec, popadł w konflikt z gen. Bemem i poprosił o przeniesienie do dywizji huzarów gen. G. Kmety'ego. Leopold Surmacki po klęsce wojsk powstańczych, został uwięziony, ale w 1850 roku, po zawieszeniu broni, został ułaskawiony.
Po 1859 roku przebywał we Włoszech w Legionach jako pułkownik.