W 1911 znalazł się w gronie inicjatorów towarzystwa akcyjnego Elektryczność – Gaz – Trakcja, którego celem działalności była budowa i eksploatacja przedsiębiorstw w zakresie wymienionym w nazwie. Między innymi zaproponowało ono władzom Kalisza budowę elektrowni, wykupiła elektrownię w Sosnowcu, przygotowywało się też do budowy sieci podmiejskich tramwajów elektrycznych w tym rejonie, ale przegrała tę rywalizację z grupą warszawskich i łódzkich fabrykantów, powiązanych ze spółką eksploatującą sieć podmiejskich tramwajów w okolicach Łodzi (Łódzkie Wąskotorowe Elektryczne Koleje Dojazdowe).
W 1913 wspólnie z A. Wyszniegradzkim i grupą łódzkich fabrykantów uzyskał koncesję na budowę podmiejskiej linii kolejowej z Grodziska przez Warszawę do Otwocka. Realizacji przeszkodził wybuch I wojny światowej.
Z racji kierowania warszawskimi tramwajami w wielu artykułach i publikacjach – z kręgu autorów warszawskich – dotyczących tego przedsiębiorstwa mylnie przypisuje mu się posiadanie tytułu inżyniera.