Wieś początkowo była własnością szlachecką należącą do lokalnej, wielkopolskiej szlachty z rodu Suczków, którzy przyjęli odmiejscowe nazwisko Psarskich, a później kościelną należącą do zakonu joannitów z klasztoru św. Jana Jerozolimskiego za murami Poznania. Od 1320 miejscowość leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1508 odnotowano ją w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1510 należała do parafii Kiekrz .
Pierwsze zachowane zapisy o miejscowości pochodzą z końca XIV wieku. W 1391 Piotr, Piotrek Suczka, dziedzic z Psarskich pozwał Dobrogosta z Kiekrza o wycięcie dwóch gajów w Kiekrzu. W latach 1393 dziedzicem wsi był syn Piotra tenutariusz babimojski, a później średzki Wojciech Suczka, brat Anny. W 1393 oraz w latach 1403-1404 upominał się u Katarzyny żony stolnika poznańskiego Mikosza Sczebota z Pożarowa o wiano (łac. „dotalicium”) swojej matki oraz babki. W sądzie Wojciecha zastąpił jego szwagier Jura Chojnicki z Chojnicy i Bielaw mąż Anny, siostry Wojciecha. W 1394 Wojciech toczył proces z Katarzyną żoną kasztelana starogrodzkiego Mikołaja z Bytynia o dziedzinę Nieczajna uzyskując 105 grzywien na tej wsi. Katarzyna, która miała na niej zapisane wiano, mogła dochodzić prawa do 100 grzywien po śmierci swojego męża.