Jan Nepomucen Wiernikowski (ur. w Kosiejsku, pow. mozyrski, zm. 1877 w Charkowie) – polski językoznawca, nauczyciel, syn Antoniego Wiernikowskiego hr. Janina.

Życiorys W 1810 rozpoczął naukę w gimnazjum w Mozyrzu. Od 1817 studiował na Cesarskim Uniwersytecie Wileńskim – m.in. u prof. Grodka – otrzymał stopień magistra. Jeden z 9 Filaretów skazanych w procesie. Po procesie filaretów – zesłany do Symbirska – został nauczycielem gimnazjalnym języków starożytnych.

Pracował również jako nauczyciel w Wiatce (okresowo wspólnie z Teodorem Łozińskim). Następnie studiował języki wschodnie w Petersburgu.

Został powołany na katedrę języków wschodnich na Uniwersytecie w Kazaniu (według innych źródeł wykładał historię i geografię starożytną), a następnie na Uniwersytecie w Charkowie.

Tłumacz Pindara, Sarbiewskiego, HafezaMajewska Barbara, Gazele Hafiza w niepublikowanym przekładzie Wiernikowskieego, Przegląd Orientalistyczny nr 1 (33), Warszawa 1960, s. 39–68.. Publikował w wydawnictwie J. Zawadzkiego w Wilnie.