po obserwacjach goryli (Jane Goodall) i słoni (Cynthia Moss).
Obserwacje słoni (Iain Douglas-Hamilton z zespołem Save the Elephants, w 2003 w kenijskim rezerwacie Samburu) i waleni (Fabian Ritter z Mammal Encounters Education Research, w 2001 u wybrzeży Wysp Kanaryjskich) wskazują na występowanie tzw. uogólnionej reakcji na umieranie i śmierć. Dotyczy ona zarówno osobników bliskich żałobnikowi i zwierząt z innych grup.
U słoni zaobserwowano wyraźną reakcję na śmierć bliskiego osobnika – poruszenie, bujanie się w przód i tył, trwające wiele godzin próby poruszania i podnoszenia ciała (także mimo oddalania się reszty stada). Zainteresowanie ciałem osobniki spokrewnione okazywały nawet przez tydzień.
U dzikich waleni, jak delfiny, zaobserwowano podobne reakcje. Samica po urodzeniu martwego potomka popychała go i podnosiła, pływając ze zwłokami opartymi o płetwę grzbietową. Samica nie jadła przez ten czas. Okresowo synchronicznie pływały z nią dwa inne dorosłe osobniki. Czasem matka i martwe dziecko było otaczane przez stado kilkunastu osobników. Gdy matka osłabła, jej towarzysze utrzymywali i pływali z martwym osobnikiem na własnych płetwach.